امروز ۱۸ تیرماه، سالروز درگذشت مردی است که نامش در تاریخ نیکوکاری مهاباد با واژههایی چون ایثار، تواضع و انساندوستی گره خورده است؛ زندهیاد «حاج عبدالله رستمزاده» (متولد ۱۳۰۷)، بازاری خوشنام و خیّری بلندهمت که زندگی خود را وقف گشودن گره از کار خلق و ایجاد بسترهای ماندگار توسعه اجتماعی کرد. او در ظاهر یک بزاز در بازار مهاباد بود، اما در باطن، مکتبی از سخاوت و مروت را اداره میکرد که سرمایه اصلی آن، اعتماد مردم و ایمان قلبی خودش بود.
حاج عبدالله با درک عمیق از نیازهای فرهنگی، مذهبی و رفاهی جامعه، گامهای بزرگی در مسیر توسعه شهری و انسانی برداشت. اهدا و ساخت مسجد و مدرسه در منطقه بلوار پرستار مهاباد از جمله خدمات ماندگار اوست که تا به امروز، چراغ دانایی و معنویت را در این دیار روشن نگه داشته است. او معتقد بود سرمایهگذاری روی آموزش فرزندان این مرزوبوم، اصیلترین نوع آیندهنگری است. اما اوج تبلور نگاه انسانی این خیر بزرگ، در دستگیری از اقشار آسیبپذیر جامعه شکل گرفت؛ جایی که با اهدای زمین و ساخت خانههای مسکونی برای زنان بیسرپرست و خانوادههای کمبضاعت، چتر حمایت و امنیت را بر سر آنان گشود.
امروز، سالها پس از غروب زندگی این کاسب منصف و انساندوست، میراث ماندگارش در صدای زنگ مدرسهها، طنین اذان مساجد و سقف امن خانههایی که برای بیرسان ساخت، زنده و جاری است.
حاج عبدالله رستمزاده ثابت کرد که بزرگی، به میزان دارایی نیست، بلکه به وسعت قلبی است که برای دیگران میتپد؛ نامی نیک که برای همیشه در سینهی تاریخ مهاباد حک شده است.