چهارشنبه، ۱۳ خرداد ۱۴۰۵ خورشیدی، به مسجد غوثیه واقع در خیابان زند رفتم؛ مسجدی که بر سنگ‌نوشتهٔ درِ ورودی‌اش نوشته شده بود: «بسم تعالی، مسجد غوثیه خلیفه سید عبدالقادر اطهری، ۱۳۴۵ ش».

هنگام ورود به داخل، سه باربر و سه ستون چوبی که به رنگ سبز - همرنگ محراب و پرده‌ها — درآمده بودند، فضا را به هم پیوند می‌دادند. پیداست که نمای جلوی مسجد را با چوب پوشانده و با تخته‌های نازک و نقش‌های زیبا چوب‌کاری کرده بودند. دیوارها اندود گچی قدیمی و طاقچه‌ها و شکاف‌هایی داشتند؛ اما سفیدکاریِ ناشیانه، سیمای قدیمی آن‌ها را پوشانده بود.

این مسجد بیشتر به "تکیه باباخلیفه" شناخته شده.

در این مسجد صدای اذان از بلندگو شنیده می‌شود و نمازهای یومیه برگزار می‌شود.

در گفت‌وگوی کوتاهی که با متولی مسجد غوثیه، سید مصطفی اطهری، داشتم، ایشان فرمودند: خلیفه سید عبدالقادر اطهری، فرزند سید عبدالله آلی‌کند (معروف به «شیخ صفی آلی‌کند»). پدرم (سید محمد اطهری، ۱۳۰۹–۱۳۹۴) و عمویم (سید محی‌الدین اطهری، ۱۳۰۶–۱۳۹۸) مسئولیت این مسجد را بر عهده داشتند. من از عمو و پدرم شنیده‌ام که می‌گفتند قدمت این مسجد به ۱۷۰ تا ۱۷۵ سال پیش بازمی‌گردد؛ یعنی بسیار پیش از جنگ جهانی اول ساخته شده است.

این مسجد که یکی از آثار تاریخی شهر مهاباد است، نیاز به مرمت دارد؛ بنابراین از میراث فرهنگی و شهرداری و مسئول بخش فرهنگی درخواست می‌شود که آن را مرمت کنند تا این اثر تاریخی از نابودی نجات یابد.