سیاست، هنر ممکن‌هاست؛ اما گاهی در مناطق کم‌برخوردار و حاشیه‌ای، سیاست بیش از هر چیز به هنر استمرار، صبر و دوندگی فرساینده در دالان‌های اداری پایتخت شباهت پیدا می‌کند. داستانی که امروز در خلیفان مهاباد رقم خورده، دقیقاً از همین جنس است.
سوم آبان ۱۴۰۵ وقتی استاندار آذربایجان غربی با تشریفات مرسوم و در میان استقبال اهالی و مدیران کل، قیچی را به دست گرفت تا روبان ورزشگاه جدید خلیفان را ببرد، شاید خیلی‌ها فقط افتتاح یک پروژه ۱۰ هزار مترمربع با اعتبار ۵۳ میلیارد تومان را دیدند. پروژه‌ای که قرار است بالاخره کورسوهای امیدی برای جوانان این بخش از مهاباد روشن کند.
اما اگر ورق را به عقب برگردانیم و تقویم را ورق بزنیم، تصویر دیگری آشکار می‌شود. تصویری از ساعت‌ها جلسات، نامه‌نگاری‌ها و رایزنی‌هایی که سنگ بنای آن سال‌ها قبل گذاشته شد.
ماجرای این زمین چمن و مجتمع ورزشی، یک‌شبه روی میز مدیران قرار نگرفت. بررسی اسناد و رویدادهای ثبت‌شده نشان می‌دهد که مسیر پرپیچ‌وخم این پروژه از روزهای پایانی دی‌ماه ۱۳۹۹ آغاز شد. زمانی که جلال محمودزاده، نماینده وقت مهاباد در مجلس، با همراهی نمایندگان شهرهای همجوار، نشستی فشرده با مسعود سلطانی‌فر، وزیر وقت ورزش و جوانان داشت.
در آن جلسه بود که برای نخستین‌بار، ایجاد چمن مصنوعی استاندارد در شهر خلیفان به طور رسمی در دستور کار قرار گرفت و طی سال‌های ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۲، این مطالبه از قالب یک دستور روی کاغذ، وارد فاز اجرایی شد:
اردیبهشت ۱۴۰۰: ثبت تعهد رسمی برای ایجاد چمن مصنوعی بزرگ خلیفان در دیدار با مشاور وزیر.
اردیبهشت ۱۴۰۱: بازدید میدانی نماینده وقت از خلیفان و بررسی موانع پروژه.
بهمن ۱۴۰۱ تا خرداد ۱۴۰۲: پیگیری‌های پیاپی در معاونت‌های وزارت ورزش، منجر به تأمین و تخلیه محموله ۷۰۰۰ مترمربعی چمن مصنوعی در خلیفان شد؛ موفقیتی که در آن زمان با تقدیر اعضای شورای اسلامی و شهروندان خلیفان نیز همراه بود.
نکته قابل‌تأمل در پرونده‌ی پروژه‌های ورزشی مهاباد و خلیفان، چرخه‌ی طولانی بروکراسی اداری و تخصیص بودجه‌های قطره‌چکانی بود. از اعتبار اولیه ۷ میلیارد تومانی جهشی در سال ۹۹ گرفته تا نشست‌های متعدد با معاونان وزیر در سال‌های ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲، مسیری طی شد که تکمیل آن به بودجه‌های کلان‌تر و حمایت‌های مدیران استانی نیاز داشت.
امروز اگرچه دولت‌ها تغییر کرده‌اند، استانداران جابجا شده‌اند و جلال محمودزاده دیگر روی صندلی بهارستان حضور ندارد، اما خشت‌هائی که روزگاری در راهروی وزارت ورزش و با پیگیری‌های مداوم محلی گذاشته شد، سرانجام به بار نشست تا نام خلیفان در نقشه زیرساخت‌های ورزشی استان پررنگ‌تر شود.
سیاست، هنر ممکن‌هاست؛ اما در مناطق کم‌برخوردار و حاشیه‌ای بیش از هر چیز به استمرار و دوندگی در دالان‌های اداری نیاز دارد و در این میان، تلاش‌ها و رایزنی‌های مستمر محمدصادق امیرعشایری، فرماندار کنونی، با نگاه عدالت‌محور ویژه‌اش به مناطق و محلات کم‌برخوردار شهرستان، نقش مهمی در پیگیری و به سرانجام رساندن مطالبات برزمین‌مانده‌ی این مناطق ایفا کرده است. تلاشی که با عبور از بروکراسی‌های فرساینده، نشان داد توجه به توسعه متوازن و رفع محرومیت از چهره‌ی محلات محروم، با اراده‌ای استوار و پیگیری‌های بی‌وقفه‌ی مدیریتی قابل تحقق است.
منطقه خلیفان و روستاهای اطراف آن، سال‌ها از کمبود شدید امکانات تفریحی و ورزشی رنج برده‌اند؛ جایی که جوانانش برای ساده‌ترین مسابقات فوتبال یا فعالیت‌های بدنی با محدودیت‌های جدی روبه‌رو بودند.
حالا مجتمع ورزشی جدید با مساحت ۱۰ هزار مترمربع و هزینه‌کردی نزدیک به ۵۳ میلیارد تومان تحویل داده شده است. افتتاح این پروژه هرچند با تأخیر چندساله نسبت به وعده‌های اولیه همراه بود، اما اثبات کرد که پیگیری‌های مستمر محلی و مطالبات رو به جلو، دیر یا زود دیوارهای بی‌توجهی را می‌شکنند.
آیا این ورزشگاه می‌تواند نقطه عطفی برای کاهش محرومیت‌های ورزشی در خلیفان باشد؟ پاسخ این سوال را نه در روز افتتاحیه و لبخند مدیران، بلکه در ماه‌های آینده و میزان نگهداری و استقبال جوانان این منطقه باید جست‌وجو کرد.