تاريخ: ۱۳۹۸ دوشنبه ۱۲ اسفند ساعت ۱۴:۲۲ بازدید: 1484      نظرات: 9      کد مطلب: 14282

در حیرتم از این مردم مرده پرست!!!

ابراهیم قربانی- مدرس دانشگاه


بدون هیچ گونه تردیدی، به جرات می توان گفت، خواسته یا ناخواسته، تاریخ ورزش جهان، قوی ترین مرد معلول وزنه برداری دنیا، در عصر حاضر را، «سیامند رحمان» می داند و از رشادت ها و شایستگی های او، در این رشته ورزشی و مقام های کسب شده اش خواهند نوشت و او را پهلوانی نامی قلمداد خواهند کرد. سیامند، قهرمانی ساده، فهمیده و آرام بود و در همین حوالی ها در شهرستان اشنویه که خیلی ها هنوز نمی دانند نقطه صفر مرزی است، زندگی می کرد. شاید خیلی ها هنوز نمی دانند سیامند چگونه امرار معاش می کرد؟ در نظر بعضی ها او قهرمان ملی و جهان است، پس سرمایه دار خوبی هم است. اما ظاهر امر و صحبت های شخصی ایشان، با این برداشت در تضاد بوده و سنخیتی بین آنها نمی توان مشاهده کرد. حال فارغ از صحت و سقم این قضیه و اوضاع و احوال مادی این قهرمان، آنچه باعث نگارش متن حاضر شده، رفتارهای عجیب ما انسانها نسبت به چنین اشخاص نامی است که بعد از مرگشان به یک باره یادمان می افتند و به سوگشان می نشینیم و خود را عزادار واقعی معرفی و تازه از قهرمانی هایش می نویسم. شاید فردا صدها نفر از اقصی نقاط ایران در خیابان شهر اشنویه، دنبال جسد بی روح قهرمان خفته ایران زمین به راه بیفتند و در غم از دست دادنش، تنها آرزویشان دست زدن به تابوتش و یا گرفتن عکس سلفی در مسیر و یا با مزارش باشد. مثل امشب که اکثراً عکس پروفایل های خویش را در فضای مجازی، با عکس سیامند عزیز مزین کرده اند. چه سود که فردا و فرداهای دیگر از کمالات و افتخارهای آن عزیز از دست رفته بگویم و بنویسیم، چه سود، چه سود و چه سود... .

سوالی که باید پرسید، این است، تا زنده بود برایش چه کرده اید؟ بوده وقتی سرزده سراغش را بگیرید و صرفا احوالی ازش پرسیده باشید؟ بوده خواسته اش را عملی کنید؟ شاید سیامند انتظار کمک مادی نداشت و اگر هم در وضعیت نابسامان مادی بوده، روحیه قهرمانی، منش و غرور مردانگی اش اجازه بروز نمی داد، او قهرمان قهرمانان بود، یَل ایران زمین بود، افتخار سرزمین مادری اش اشنویه و آذربایجان غربی بود، طبیعی بود نتواند چنین خواسته ای را به صراحت بیان نماید، اما یقیناً انتظار حمایت معنوی را داشته است. کدام یک از ما می دانیم، روزگارش چگونه سپری می شد؟ کدام یک از ما بوده صرفاً شاخه گلی را بخاطر افتخارآفرینی اش تقدیمش کنیم که فردا مزارش را با گل باران خواهیم کرد. دسته گل های گران قیمت به نشانه تعزیت به بازماندگانش تقدیم می کنیم. هیچ می دانید که قهرمانان از فراموش شدنشان چقدر ناراحت می شوند؟ آری روی سخنم با مسئولانی است که در حق سیامند کوتاهی کردند، در حق جوانی که با فخر تمام، پرچم ایران را به عنوان پرچم اول در میادین ورزشی بین المللی بالا می برد. آیا نمی دانستید سیامند و امثالهم پیشینه ورزشی این مملکت هستند و خواهند بود؟ پس بی تفاوتی و نادیده گرفتن شماها خطای بزرگی است که با حضورتان در مجلس ختم جبران نمی شود.

سیامند دیگر بصورت فیزیکی در بین ما نیست، مدال هایش، افتخاراتش و نامش برای همیشه در این سرزمین جاودانه است و تمام دنیا نبودش را حس خواهد کرد. وزنه ها بعد از سیامند تاب بلند شدن را ندارند و سنگینی نبودش، غیرقابل تحمل خواهد بود. سیامند، دلش پر بود ولی غرور و مردانگی اش اجازه نمی داد، خنده از لبانش منتزع شود. حال چه گریه و زاری، شیون و اشک، آه و ناله، چهلم و سالگرد، دردی از دردهای خفته در دل سیامند را کم نمی کند. بیهوده نباید هزینه کنید، او با دلی شکسته از بین ما رفت و همه ما مقصریم. تا زنده بود تنها بود و حال که نیست چه فرقی به حالش می کند. ورزشگاه را به نام بزنید، مجسمه اش را بسازید، یادواره برایش بگیرید، مستند ها در موردش بسازید، همه اش هیچ است و هیچ. او دیگر احساسی ندارد. چه خوب است اشخاص نامی، قهرمانان و پیشکسوتان را تا که زنده هستند دریابیم.

زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید

ورنه بر سنگ مزارش آب پاشیدن، چه سود.




ارسال به دوستان
ارسال به دوستان
چاپ
نسخه چاپی


نظر کاربران

0
0
پاسخ به این اظهارنظر

نه سرین حسینی ۱۳۹۸/۱۲/۱۳
ده قیه ن وایه
ده ست خوش
0
0
پاسخ به این اظهارنظر

بهرامی ۱۳۹۸/۱۲/۱۳
این یک حقیقت است که آقای دکتر به خوبی اشاره کرده اند. تا زنده بود کسی حالش رو نمی پرسید. صدا و سیمای مهاباد دیشب به محل تمرین رفته بود. تا زنده بود چند بار در حین تمرین جهت تقویت روحیه او به آنجا رفته اید که امروز پرچم عزا را بلند می کنید. شیون و گریه بی فایده است. او مرده مرده و مرده.باور کنید هیچ حسی ندارد.
0
0
پاسخ به این اظهارنظر

سلیمان هستم ۱۳۹۸/۱۲/۱۲
سلام به راستی باید این نوشته ها را خواند گریه کرد.گریه بخاطر کارهایی که میبایست انجام داده میشد ونشده .بله واقعا ما خاورمیانه ایهاکلا وایرانیها خصوصا مرده پرستیم .به راستی کاک سیامند این قهرمان قهرمانان در دوران حیاتش تنها بود هم از نظر ما ملت وهم از طرف مسولین مورد حمایت بسیار ناچیزی بود که نیازی به گفتنش نیست افسوس.چنین قهرمانی میبایست بسیاربرایش کار میشد ونشد .الانهم بقول استاد عزیز مجسمه ساختن وخیابان بنامش نمودن و....چه فایده ای میتواند داشته باشد؟؟؟
0
0
پاسخ به این اظهارنظر

آکام رسولی ۱۳۹۸/۱۲/۱۲
براستی دستت خوش آغای دوکتر. زور جوانت نوسیوه. قسه ی دلی خلکیه. بخدای پایه. هزاران کسی وا هه یه.کس نی لیان بپرسم.اگر مردن دچنه سر قبریان و خودنمایی دکن
0
0
پاسخ به این اظهارنظر

سامان محمودپور ۱۳۹۸/۱۲/۱۲
باسلام وخسته نباشید خدمت استاد گرامی.
واقعا خیلی بجا فرمودید .و ما را از این خواب زمستانی بیدارکردین . واقعا ما آدم‌ها نسبت به دوربریهایمان خیلی بی تفاوت هستیم
0
0
پاسخ به این اظهارنظر

مینا حسن پور ۱۳۹۸/۱۲/۱۲
افرین بر گفتا زیباو گرانقدر شما ولی افسوس کوگوش شنوا برادرم کاک سیامند یادت گرامی
0
0
پاسخ به این اظهارنظر

مستانی ۱۳۹۸/۱۲/۱۲
متاسفانه واقعیت جامعه ماست
0
0
پاسخ به این اظهارنظر

فریبا ۱۳۹۸/۱۲/۱۲
مهم نیست که ما تا زنده بود بهش توجه کردیم یا نه
مهم این بودکه او الگویی شد برای معلولین وجوانان سالم .مهم این بود که وجودشخصیت خودش رابه همه به زیبایی نشان داد ومطمعنم به خاطرموفقیت هایش ازخدا سپاسگذاربوده چون هرکسی چنین لیاقتی راندارد یادش گرامی وراهش جاوید
0
0
پاسخ به این اظهارنظر

۱۳۹۸/۱۲/۱۲
گل گفتی حیف

نظر خود را براي ما ارسال كنيد