با نزدیک شدن به فصل بهار و افزایش تدریجی دما، هرساله شاهد حضور زودهنگام برخی شهروندان در کوه‌ها، دشت‌ها و مراتع به‌منظور چیدن گیاهان بهاری هستیم؛ اقدامی که از منظر محیط‌زیستی، پیامدهای جدی و بعضاً جبران‌ناپذیری برای اکوسیستم‌های طبیعی به همراه دارد.

گیاهان بهاری به‌عنوان یکی از ارکان اصلی پوشش گیاهی، نقش مهمی در تثبیت خاک، حفظ رطوبت، تغذیه حیات‌وحش و تداوم چرخه طبیعی طبیعت ایفا می‌کنند. برداشت این گیاهان پیش از رسیدن به مرحله رشد کامل و بذر‌دهی، موجب اختلال در چرخه رویش شده و توان بازسازی طبیعی مراتع را در سال‌های آینده به‌شدت کاهش می‌دهد.

تداوم برداشت زودهنگام و بی‌رویه گیاهان بهاری، علاوه بر کاهش تنوع زیستی، زمینه‌ساز فرسایش خاک، تخریب مراتع و افت کیفیت منابع طبیعی خواهد شد. تجربه سال‌های گذشته نشان می‌دهد که این روند، یکی از عوامل اصلی فقیر شدن پوشش گیاهی و کاهش پایداری اکوسیستم‌های طبیعی در بسیاری از مناطق کشور بوده است.

از سوی دیگر، حضور زودهنگام و گسترده انسان در زیستگاه‌های طبیعی، آرامش محیط را بر هم زده و حیات جانوری را، به‌ویژه در دوره‌های حساس تغذیه و زادآوری، با تهدید مواجه می‌کند. این موضوع نشان می‌دهد که آسیب‌های ناشی از برداشت نادرست گیاهان، محدود به پوشش گیاهی نبوده و کل زنجیره زیستی طبیعت را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

منابع طبیعی و پوشش گیاهی، صرفاً متعلق به نسل حاضر نیستند و بهره‌برداری نادرست از آن‌ها، به معنای تضییع حقوق نسل‌های آینده است. حفاظت از گیاهان بهاری و خودداری از برداشت زودهنگام، اقدامی ضروری در مسیر توسعه پایدار و صیانت از میراث طبیعی برای آیندگان به شمار می‌رود.

در این راستا، ضروری است شهروندان با پرهیز از چیدن گیاهان در مراحل ابتدایی رشد، رعایت زمان مناسب بهره‌برداری و توجه به اصول گردشگری مسئولانه، در حفظ طبیعت مشارکت فعال داشته باشند تا امکان بهره‌مندی نسل‌های آینده از این سرمایه‌های ارزشمند فراهم شود.